سکوی قهرمانی در تسخیر هلالی‌ها

با عزم و اراده آهنین، رقیبان را یک به یک کنار زدند تا به سکوی قهرمانی برسند. حتی کمبود امکانات و دوری چند ساله از میادین ورزشی هم جلودار عزم جدی آنها برای کسب مدال نشد. یکی با وجود کمبود امکانات ورزشی و محرومیت‌های روستا، رویای ایستادن روی سکوی قهرمانی جهان را به واقعیت تبدیل کرد و دیگری هم در میان ناباوری اطرافیانش، پس از دوری ۳ ساله از مسابقات حرفه‌ای، مدال طلای مسابقات بین‌المللی کاراته را به گردن آویخت.

به گزارش روابط عمومی سازمان جوانان هلال احمر؛ با «محمدمهدی ایزدی» نوجوان با انگیزه زرندی که چندی پیش در مسابقات پاورلیفتینگ قهرمانی جهان، به مقام قهرمانی رسید و «محمد انوری» کاراته‌کار جوان تهرانی که مدال طلای مسابقات بین‌المللی کاراته اسلوونی را به دست آورد، گفت‌وگو کردیم.

می‌دانستم یک روز قهرمان می‌شوم

ماجرای قهرمانی محمدمهدی در جهان، روایت عزم و اراده‌ آهنین یک نوجوان برای دور زدن همه محرومیت‌ها‌ و  مبارزه تا ایستان روی سکوی قهرمانی است. نوجوانی که حتی کمبود امکانات اولیه ورزشی در روستای آبا و اجدادی‌اش هم نتوانست سدی در برابر تحقق آرزوهایش شود.

محمدمهدی که ۶ سال است در مجتمع دانش‌آموزی هلال‌احمر زرند زندگی می‌کند، همزمان با تحصیل و آمادگی برای موفقیت در کنکور سراسری، حالا یکی از قهرمانان و افتخارات روستای یزدان آباد و شهرستان زرند به شمار می‌رود. وقتی حرف از قهرمانی در مسابقات جهانی پاورلیفتینگ می‌شود، محمدی‌مهدی از روزهای سختی‌ می‌گوید که با کمترین امکانات ممکن، برای رسیدن به آرزوی قهرمانی مبارزه می‌کرد:« ۴ سال پیش بود که با هدف موفقیت در رشته ورزشی پاورلیفتینگ سراغ بدنسازی رفتم. در روستای یزدان آباد اما هیچ امکانات ورزشی نداشتیم. یک سال بدون مربی و با چند دمبل ساده تمرین می‌کردم اما می‌دانستم که یک روز می‌توانم روی سکوی قهرمانی بایستم.»

روستای یزدان آباد در مقطع دبیرستان مدرسه ندارد. همین موضوع اما برای محمدمهدی بدل به سکوی پرتابی به سوی قهرمانی شد:« فاصله روستای ما تا زرند ۴۰ کیلومتر است. به همین دلیل برای ادامه تحصیل به زرند آمدم و در مجتمع دانش‌آموزی هلال‌احمر ساکن شدم. با حمایت مسئولان هلال‌احمر شهر که شرایط را برای سکونت من در خوابگاه مجتمع کردند، یک بار دیگر سراغ رشته مورد علاقه‌ام رفتم. هر روز تمرین می‌کردم تا بالاخره روی سکوی قهرمانی بایستم. اولین بار، مدال نقره مسابقات استانی پاورلیفتیگ را کسب کردم و توانستم جواز شرکت در مسابقات قهرمانی کشور را به دست بیاورم. کمی بعد هم وقتی توانستم مدال طلای کشور را کسب کنم به عضویت تیم ملی پاورلیفتینگ درآمدم.»

عضویت در تیم ملی، برای محمدمهدی قدم اول برای تحقق آرزوی‌اش بود. او از کسب مدال نقره قهرمانی آسیا می‌گوید:« وقتی لباس تیم ملی را پوشیدم، جوان‌ترین عضو تیم در مسابقات قهرمانی آسیا بودم. تجربه زیادی نداشتم اما تمرین در کنار قهرمانان ملی باعث شد انگیزه و اعتماد به نفس کافی برای ایستادن پشت وزنه‌ها را به دست بیاورم. در مسابقات قهرمانی آسیا که در کشور ترکیه برگزار شد، در وزن  ۵۲ کیلوگرم توانستم با لیفت کردن وزنه ۹۰کیلوگرم پس از نماینده کشور میزبان مدال نقره آسیا را کسب کنم.»

 به هلال احمر ادای دین کردم

برای محمدمهدی، کسب مدال نقره آسیا، قدمی بزرگ‌ به سوی تحقق رویای ایستان روی سکوی قهرمانی جهان بود. وقتی نوجوان بااراده زرندی همراه با تیم ملی ایران به مسابقات قهرمانی جهان اعزام شد، باز هم چالش دیگری سر راهش قرار گرفت. اینبار، اضافه وزن در  فاصله ۴ روز مانده به مسابقات، نزدیک بود او را از مدال جهانی دور کند.

محمدمهدی اما با همان اراده آهنین، به میدان مسابقه برگشت و مدال خوش‌رنگ طلا را به گردن آویخت. خودش از آن لحظات پراضطراب و شادی وصف‌ناپذیر پس از آن می‌گوید:« در مسابقات قهرمانی جهان هم باید در وزن ۵۲ کیلوگرم شرکت می‌کردم. اما در فاصله ۴ روز مانده به شروع مسابقات دو کیلو اضافه وزن داشتم. باید برای کسب مدال به وزن مناسب می‌رسیدم. تمرین‌ها و فعالیت بدنی‌ام را بیشتر و آب بدنم را قطع کردنم. روزهای سختی بود اما در روز مسابقه وزنم به ۵۰ کیلوگرم رسید. یعنی دو کیلوگرم کمتر از وزن قانونی مسابقات.» با این وجود، محمدمهدی توانست بالاتر از ورزشکاران کشورهای آذربایجان، روسیه، اسپانیا، چین و… روی سکوی قهرمانی جهان بایستد.

خودش می‌گوید:« مسابقات قهرمانی جهان در روسیه، در رده‌های سنی نونهالان تا پیشکسوتان با حضور ۳۷۰۰ ورزشکار از ۳۵ کشور جهان برگزار شد. در وزن من هم نمایندگان ۱۲ کشور در رده سنی جوانان حضور داشتند. با وجود با کاهش وزن توانستم با رکورد ۱۰۰ کیلوگرم، که ۱۰ کیلو بیشتر از رکوردم در قهرمانی آسیا بود، مدال طلای جهان در رده سنی جوانان را کسب کنم. آن لحظه به یاد همه محرومیت‌های روستای کوچک‌مان بودم. محرومیت‌هایی که انگیزه بیشتری برای موفقیت در مسابقات به من داده بودند.»

محمدمهدی ۶ سال است که عضو سازمان جوانان هلال‌احمر است و در این سال‌ها هم پای ثابت فعالیت‌های سازمان جوانان بوده‌ است:« برای جمع‌آوری کمک‌های مردمی و امدادرسانی به زلزله‌زدگان زرند، در کنار دیگر جوانان هلال حضور داشتم. در مسابقات جهانی هم با لباسی که نشان هلال‌احمر داشت شرکت کردم تا ادای دینی به جمعیت کرده باشم. این روزها اما تصمیم دارم به عنوان یک داوطلب هلال‌احمر، برای کودکان و نوجوانان ورزشکار یزدان‌آباد کاری انجام دهم. اگر مسئولان از من حمایت کنند، می‌خواهم باشگاهی برای استعدادیابی در روستا راه‌اندازی کنم.»

از پدرم الگو گرفتم

ایستان روی سکوی قهرمانی و کسب مدال در خانواد‌ه آنها موروثی است. «محمد‌انوری» جا پای پدرش گذاشته و مثل سال‌های جوانی او که مدال‌های خوش‌رنگ کشوری و جهانی را یکی پس از دیگری درو می‌کرد، کارنامه‌ای پر و پیمان از مقام‌های متعدد دارد.

محمد که حالا مدال طلای مسابقات بین‌المللی اسلوونی را به گردن آویخته، از زحمات و نقش پدرش در قهرمانی‌ها و موفقیت‌های خود می‌گوید:« پدرم «علی انوری» از چهره‌های شناخته‌شده کاراته کشور است که اکنون در سطح ملی در حوزه استعدادیابی و مربی‌گری استعدادهای کاراته فعالیت می‌کند. او مقام‌های متعددی هم در رده‌های سنی مختلف دارد و ۷ سال نیز عضو تیم ملی کاراته ایران بوده است. موفقیت‌های پدرم باعث باشد من هم به کاراته علاقمند شوم و با راهنمایی‌های او علاوه بر کسب چند مقام در رده سنی نونهالان، در رده سنی جوانان و بزرگسالان هم مقام‌های مختلفی در سطح کشور کسب کنم. اما نخستین مدال بین المللی‌ام را در سال ۱۳۸۵ و در رده سنی نوجوانان کسب کردم. در آن مسابقات که در کشور ایتالیا برگزار شد، یکی از مدال های نقره تیم را به به دست آوردم. ۳ سال بعد از آن هم در مسابقات بین‌المللی ترکیه در رده سنی جوانان موفق به کسب مدال طلا شدم و تیم ایران هم نایب قهرمان مسابقات شد.»

محمد پس از کسب مدال طلای مسابقات ترکیه، وارد دانشگاه شد و به همین دلیل از ورزش قهرمانی فاصله گرفت. او در این سال‌ها با گذراندن دوره مربی‌گری کاراته، فعالیتش را به عنوان مربی آغاز کرد. خودش در این‌باره می‌گوید:« با گذراندن دوره‌های مربی‌گری، در حالی که فقط ۲۰ سال داشتم، وارد عرصه مربی‌گری کاراته شدم و هنوز هم استعدادیابی در رده سنی خردسالان یکی از دغدغه‌های اصلی من است. امسال یکی از شاگردانم «رادین ماکویی» توانست در مسابقات بین‌المللی اسلوونی که من هم به عنوان ورزشکار در آن حضور داشتم، مدال نقره کسب کند».

با اراده هر کاری شدنی است

ورود به عرصه مربی‌گری کاراته و پرورش استعدادهای نونهال، می‌توانست نقطه پایان افتخار آفرینی محمد انوری به عنوان یک ورزشکار کاراته باشد، اما اراده آهنین محمد باعث شد یک بار دیگر به عنوان ورزشکار روی تاتامی رفته و به مقام قهرمانی برسد. محمد با مدال طلایی که در مسابقات بین‌المللی اسلوونی به دست آورد، نقش مهمی در کسب قهرمانی تیم ایران در این مسابقات داشت.

خودش می‌گوید:« نفرات تیم ایران برای مسابقات بین المللی کاراته سبک «شیتوریوشوکوکای یونیون» که به تازگی در اسلوونی برگزار شد، انتخاب شده بودند. اما ۸ ماه پیش، یکی از نفرات تیم در وزن مثبت ۸۴ کیلوگرم به شدت آسیب دید و قرار شد برای انتخاب ورزشکار این وزن یک مسابقه انتخابی دیگر برگزار شود. پس از این اتفاق پدرم از من خواست یک بار دیگر به عنوان ورزشکار وارد میدان شوم و در مسابقات انتخابی شرکت کنم. اما ۳ سال از آخرین مسابقات حرفه‌ای که به عنوان ورزشکار در آن شرکت کرده بودم می‌گذشت. چالش تازه‌ای پیش روی من قرار گرفته بود. حتی با خودم فکر می‌کردم دیگر دوران من به عنوان ورزشکار به پایان رسیده و دیگران هم امید زیادی به موفقیت من نداشتند.»

مدال طلای مسابقات بین المللی اسلوونی، اما در انتظار حضور محمد در این مسابقات بود. او با تلاش و پشتکار فراوان یک بار دیگر روی تاتامی رفت و توانست افتخار دیگری برای تیم ایران کسب کند.

خودش می‌گوید:« همین موضوع انگیزه مضاعفی به من داد تا توانایی بدنی‌ام را به چالش بکشم. در مسابقات انتخابی وزن مثبت ۸۴ کیلوگرم به پیروزی رسیدم و در طول ۸ ماهی که تا مسابقات باقی مانده بود سخت تمرین کردم تا سهمی در مدال‌های تیم ایران داشته باشم. ماه گذشته وقتی روی سکوی نخست مسابقات بین المللی اسلوونی ایستادم، به خودم ثابت کردم با عزم و اراده، هر کاری شدنی است.» محمد انوری کارمند شرکت پخش سها است و کمتر از یک سال است که با جمعیت همکاری می کند.

او از علاقه‌اش برای حضور در فعالیت‌های امدادی هلال می‌گوید:« زمان زیادی نیست که با هلال‌احمر آشنا شده‌ام اما در همین مدت کم شاهد زحمات و دلسوزی‌های امدادگران هلال احمر بوده‌ام. اگرچه به دلیل نوع همکاری‌ام با هلال احمر از فعالیت‌های امداد و نجات دور هستم اما علاقه زیادی به گذراندن دوره‌های امدادی و همکاری با امدادگران فداکار هلال احمر دارم.»