یادداشت // استمرار، لازمه موفقیت طرح ملی پیمان

«پيمان مام شريفي» دانشجوي كارشناسي ارشد روان‌شناسي است و ٦ سالي است كه به‌عنوان مدرس و عضو سازمان جوانان، به جمعيت هلال‌احمر پيوسته. او در دوره هاي آموزشي طرح ملي پيمان شركت كرده و حالا پايان نامه ارشد خود را به بررسي رابطه فعاليت هاي داوطلبانه و احتمال گرايش به اعتياد اختصاص داده است.

 او می گوید: «ایده ای که در طرح ملی پیمان ارایه شده ایده ای بسیار قوی است. من به‌عنوان دانشجوی روان‌شناسی در دوره های آموزشی این طرح شرکت کردم. بعد از اینکه به محله دروازه غار آمدم تا پیمایش محلی خود را در زمینه اعتیاد آغاز کنم، دیدم فضایی که استادان آموزشی این دوره ها ترسیم کرده بودند چقدر به فضای واقعی زندگی در حاشیه شهرها و محله های آسیبی نزدیک است. اما طرح ملی پیمان نقاط ضعف هایی هم داشت که اگر برطرف شوند، می توانند این طرح را به طرحی بسیار موفق در زمینه کاهش آسیب-های اجتماعی تبدیل کنند.»
او این نقاط ضعف و قوت را در مطالعاتش برای پایان نامه کارشناسی ارشد به دست آورده است: «یکی از ایراداتی که به این طرح می توان گرفت این است که در اجرای طرح ملی پیمان، کمیت جای کیفیت را گرفته است. یکی از پیشنهادهای من برای بهبود این طرح این است که به جای اینکه به دنبال آموزش افراد بیشتر باشیم، این آموزش ها را هدفمندتر کنیم.
برای مثال آموزش افرادی که در زمینه ها و رشته های مرتبط با آسیب های اجتماعی تحصیل و پژوهش کرده‌اند می توانست در این طرح مفیدتر باشد. طرح ملی پیمان، طرحی است که اگر استمرار نداشته باشد، اثربخشی خود را از دست می دهد. برای مثال فردی که مشاوره شده و ذهنیتی برای زندگی دور از اعتیاد دریافت کرده است، برای ادامه راه هم به همراهی نیاز دارد. اگر این افراد را امسال توجیه و سال بعد به حال خود رها کنیم دلسرد می شوند. از طرف دیگر این افراد اغلب الگو و راهنمایی برای سبک دیگری از زندگی ندارند. برای همین راحت‌ترین راه پیش رو را دنبال می کنند و دیر یا زود به سمت اعتیاد روانه می‌شوند.»
او آگاهی را مهمترین عامل در مؤثر بودن طرح می داند اما یکی از نقاط ضعف طرح را برآورد نکردن اثربخشی آن می داند: «اثربخشی طرح ملی پیمان روشن نیست. برای مثال ما نمی دانیم دقیقاً چند نفر از کسانی که در دوره های آموزشی شرکت کرده‌اند، به‌طور کامل آموزش ها را دریافت کرده و در ذهنیت خودشان تمام اصول را پذیرفته اند. از نظر پژوهشی، تا زمانی که اثربخشی طرح روشن نشود، نمی توانیم با قطعیت در مورد موفقیت طرح صحبت کنیم.»
مام شریفی  از تحقیق در مورد کار داوطلبانه و ارتباطش با اعتیاد می گوید: «یکی از تحقیقاتی که من انجام داده ام، بررسی گرایش به اعتیاد در افرادی است که در فعالیت های داوطلبانه مشارکت می کنند. این تحقیقات نشان داد که میزان گرایش این افراد به اعتیاد بسیار کم است. نتیجه ای که از این پژوهش دستگیرمان شد این است که فعالیت های اجتماعی و داشتن حس مؤثر و مفید بودن، می تواند عامل محرکی برای دوری از اعتیاد باشد.»

 

روزنامه شهروند

یک دیدگاه برای این نوشته ارسال شده است

  1. نوری سعادت says:

    کاملا با این نظر موافقم چون انسانهای نیک اندیش و پویا همچنین یک داوطلب هدفشان دست یافتن به چیزهایی درست و خوب و جامعه پسند است و هدفی کمال گرا دارن نه اینکه بسوی قهقهرا و سقوط پیش روند

Comments are closed.